چگونه رگ های روی عضلات را پدیدار کنیم ؟

در کنار مسئله ژنتیک، نمایان بودن رگ های روی عضلات به ۳ عامل دیگر بستگی دارد:

1. درصد چربی بدن
2. مقدار آبی که زیر پوست دارید (آب زیر پوستی)
3. درجه اتساع رگ ها (یعنی اینکه رگ های تان چقدر پهن و ضخیم باشند)

خلاصه اینکه هر چه بدن کم چرب تر باشد، آب کمتری نگهدارد و رگ های ضخیم تری داشته باشد چه با دام انداختن عضلات و چه بدون آن ظاهر پر رگی خواهید داشت. حال در ادامه به هر یک از این موارد نگاهی کوتاه خواهیم داشت.

کم چرب شدن برای پر رگ شدن

اگر نمی توانید هیچ رگی  را روی بازو یا سرشانه های خود مشاهده کنید (حتی وقتی که عضلات آن دم کرده اند) دلیل عمده اش این است که درصد چربی بدن تان هنوز خیلی بالاست. رگ هایی که دنبال دیدن شان هستید رگ های سطحی نام دارند چرا که آنها خیلی نزدیک به سطح بدن هستند برای مثال رگ های آبی که در برخی آناتومیکی در سطح مشاهده می کنید همین رگ ها هستند.
درست مثل عضلات شکم، همه ما این رگ هارا در بدن خود داریم و دلیل اصلی که نمی توانیم ببینیم شان درصد زیاد چربی موجود بین پوست و این رگ هاست.
بر اساس تجربه ای که در کم کردن درصد چربی بدن داشته ام این گزارش را می توانیم در مورد بدن خودم بدهم که با چند درصد چربی چه اتفاقی رخ داد:
چربی ۱۲ درصد: اندکی رگ های روی جلوبازو با دم کردن قابل رویت هستند و بدون آن این اتفاق نمی افتد. رگ ملقب به cephalic  در شانه چپ دیده می شود اما در راست خیر (احتمالاً دلیلش ژنتیکی است).

چربی ۱۰ درصد: رگ cephalic  در جلو بازو و سرشانه با دم عضله واضح بود و بدون دم هم تا حدودی دیده می شد.
چربی ۸ درصد: رگ های cephalic  به طور واضح دیده می شدند چه در جلوبازو و چه سرشانه بدون آنکه نیاز به دم عضلانی باشد.
چربی۷ درصد: رگ های cephalic   جلوبازو و سرشانه با دم و بدون دم کاملاً واضح شدند و با اندکی دم در شانه ها رگ های بیشتری هم دیده می شد. رگ های شکم اندکی مشخص بودند و تا تقریباً ۵/۲ سانتی متر زیر شاید بالا آمده بودند. در ضمن با دم عضلانی اندکی رگ در سینه ها قابل رویت بود.
چربی ۶ درصد: مثل همان ۷ درصد بود اما همه موارد اندکی پر رنگ تر شد و بدون دم عضلانی واضح بود. رگ های شکم دیگر به ناحیه زیرشکم رسیده بود.
بنابراین اولین توصیه ام این است که درصد چربی بدن را به زیر ۱۰ برسانید تا بتوانید رگ ها را ببینید.

احتباس آب و رگ ها

درست مثل ذخایر چربی بدن که بین عضلات و سطح پوست هستند، آب هم اینجا وجود دارد و هر چه آب بیشتری بدن نگهدارد، ظاهر رگی بدن کمتر است. این می تواند وقتی آزاردهنده شود که در حال کات کردن بدن باشید و مطلع نباشید که چه اتفاقی در حال رخ دادن است. یک اشتباه رایج که خیلی ها مرتکب می شوند و منجر به احتباس آب می شود این است که سدیم زیادی می خورند. این کار باعث افزایش وزن شده و بر عکس آن یعنی کاهش مصرف سدیم باعث کاهش وزن می گردد.
انستیتوی پزشکی توصیه می کند روزانه ۱۵۰۰میلی گرم سدیم برای اکثر بزرگسالان کافی است وحداکثر آن روزی ۲۳۰۰میلی گرم است. اکثر مردم خیلی بیشتر از این حد سدیم در روز دریافت می کنند.
جالب است بدانید بر اساس یک آمارگیری مشخص شده هر آمریکایی (۲ سال به بالا) تا روزی ۳۴۳۶ میلی گرم سدیم دریافت می کند. مصرف افراطی سدیم خیلی ساده اتفاق می افتد. یک قاشق چایخوری نمک رو میزی حاوی ۲۳۰۰ میلی گرم سدیم است. بله درست خواندید فقط یک قاشق چایخوری اگر در روز نمک بخورید یعنی حداکثر سدیم مجاز یک روز را دریافت کرده اید و به همین دلیل است که بعضی ها پتاسیم کلراید را جایگزین نمک می کنند.
توصیه این است که مراقب سدیم مصرفی خود باشید چرا که مصرف زیاد آن نه تنها برای ظاهر بدنتان بد است بلکه می تواند منجر به فشار خود بالا و بروز ناراحتی قلبی هم بشود.
توجه به مصرف پتاسیم هم اهمیت دارد چرا که مایعات درون سلولی را بالانس می کند. (سدیم آب را جذب می کند و پتاسیم آن را بیرون می نماید. بر اساس انستیتوی پزشکی ما باید سدیم و پتاسیم را با نسبت ۱ به ۲ مصرف کنید یعنی روزی ۴۷۰۰ میلی گرم پتاسیم برای بزرگسالان کافی است تا بالانس آن با سدیم برقرار شود.

منابع طبیعی پتاسیم عبارتند: همه گوشت ها و ماهی، سبزیجات مثل بروکلی، نخودها، گوجه فرنگی، سیب زمینی شیرین، لوبیا، لبنیات و آجیل. همچنین می توانید قرص های پتاسیم خریداری کنید و به صورت مکمل در صورت نیاز میل کنید.
۲ عامل دیگر که باعث کاهش احتباس آب در بدن می شوند عبارتند از نوشیدن آب کافی (حدود روزی ۴ لیتر خوب است) و کاهش کربوهیدرات مصرفی، چرا کربوهیدرات احتباس آب را زیاد می کند. شاید در خیلی مقالات با غذاهایی با اثر ادرار آور مواجه شوید، اما من همیشه دنبال پشتوانه علمی هر بیانیه و مقاله ای می گردم و بعد از آن استفاده می کنم می گویم که هیچ نیازی به مدرها ندارید تا بدن تان خشک دیده شود، به شرطی که بدن کم چرب باشد.

ضخامت عروق و رگ دار بودن

بخش بزرگ دیگر در ظاهر رگ دار بودن سایز واقعی عروق خونی است. هر چه رگ ها بزرگتر باشند بیشتر امکان دیدن شان فراهم است. وقتی که تمرین می کنید قلب سریع تر می تپد تا اکسیژن را به سلول ها ارسال کند و این باعث افزایش فشار خون شریانی (خونی که از قلب می آید) می شود این اتفاق باعث می شود رگ ها به صورت موقتی سایزشان زیاد شود. به مرور زمان تکرار این اتساع عروق در اثر تمرین می تواند باعث شود که عروق در حالت استراحت گشاد بمانند و تمرین شدید حتی می تواند باعث رشد رگهای خونی جدید شود (که بعدها وقتی که کم چرب تر شدید می توانید آنها را مشاهده کنید). بنابراین تمرین منظم با شدت بالا نیز فاکتور مهم دیگری است برای بهبود شکل رگ دار بودن بدن. بر اساس یک نکته مشاهده ای متوجه شدم که طی ۵ تا ۶سال اول تمریناتم هیچ حالت پررگی در بدن نداشتم. در طول این دوران من تمرین را با استیل بدنسازان یعنی تکرارهای ۱۰ الی ۱۲ دنبال کردم و کلی هم حرکات تک مفصلی برای عضلات انجام دادم و تمرین هوازی کم شدت هم می زدم.
از طرفی دیگر متوجه شدم رگهای روی شانه، بازو و شکم فقط وقتی پدیدار شد که ۲سال  با برنامه بدنسازی صحیح روی وزنه های سنگین تمرکز کردم و دامنه تکرار را روی ۴ الی ۶ بردم و حرکاتم اسکوات، ددلیفت و پرس سینه در هر هفته بود و هوازی را هم به صورت  HIT  انجام می دادم.
در حالی که تمرین کردن باعث اتساع عروق دائم تری می شود، همچنین می توانید از کربوهیدرات ها برای رگ دار شدن موقتی هم استفاده کنید. این پمپاژ خون که بعد از خوردن کربوهیدرات حس می کنید باعث اتساع عروق می شود. گواه این مسئله دوره بارگیری هفته آخر مسابقات بدنسازی است که اکثر شرکت کنندگان در مسابقات از آن استفاده می کنند.
حرف آخر این است که وقت خود را صرف مکمل های خاص و دیگر نکات میان بر نکنید تا رگ های بدن را نمایان تر کنید. برای آنکه رگ های بدن نمایان شوند باید عضلات تان بزرگتر شود، درصد چربی بدن کم، بدن آب اضافی احتباس نداشته باشدتا شما به هدف خود برسید.